تنهایی و غربت

شریک عشق تو شدن یعنی همنفس با شعر و ترانه شدن

شریک عشق تو شدن یعنی عاشقی به سان یک مجنون

یعنی قطره ی بارانی در دل کویر جاری شدن

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در جمعه سی ام اسفند 1387 ساعت 18:30 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در سه شنبه یازدهم تیر 1387 ساعت 20:8 موضوع | لینک ثابت

"تویه شهری که تـــــــو نیستی"

آرزومه که یه لحظه روبروی من بایستی

آخه قلبم نگرونه تویه شهری که تو نیستی

تو خیال کن آدمایی همه دنیا تو شهره

تویه شهر بی تو اما دل من با همه قهره

تویه شهری که تـــــو نیستی همه جارو غم گرفته

هر کجا رفتی صدام کن عزیزم دلـــــم گرفته

شدم اون غریبه ای که تو نباشی نمی ارزه

دارم از نفس می افتم مثل یه گیاه هرزه

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در دوشنبه دهم تیر 1387 ساعت 23:59 موضوع | لینک ثابت

روز مادر بر تو نازنین با  وفا   مبارک

عاشقانه  دوست  دارم

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در یکشنبه دوم تیر 1387 ساعت 6:15 موضوع | لینک ثابت

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در جمعه دهم خرداد 1387 ساعت 12:35 موضوع | لینک ثابت

هزاران بار در حريق چشمانت سوختم

اي ماندني ترين نگاه

هزاران بار در طوفان نيستي ات گم شدم

اي ماندني ترين هستي

هزاران باردر ساز شعرت رنگ شدم

اي فريبنده ترين شعر

هزاران بار از جام باده ات مست شدم

اي لبريز ترين مستي

حال به من بگو

در

ماندني ترين هستي

فريبنده ترين شعر

و لبريز ترين مستي

چگونه فقط

كوچه هاي ذهنم را

با خيال تو خوش كنم

.

.

چـــــگونه؟

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در جمعه بیستم اردیبهشت 1387 ساعت 9:44 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در جمعه بیست و سوم فروردین 1387 ساعت 20:49 موضوع | لینک ثابت

 سبزه را با ياد روي سبزه ات

 همدم تنهایی من یار و غمخوارم تویی

عیدت  مبارک  عزیزم

دوست  دارم خیلی

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 10:35 موضوع | لینک ثابت

اگر میبینی که زنده ام ، نفــــــس میکشم ، تنها به خاطر وجود توست...

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در دوشنبه بیستم اسفند 1386 ساعت 12:6 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 10:35 موضوع | لینک ثابت

باز كن پنجره ها را كه نسيم

روز ميلاد اقاقي ها را جشن مي گيرد

و بهار روي هر شاخه كنار هر برگ

شمع روشن كرده است

همه ي چلچله ها برگشتند

و طراوت را فرياد زدند

تولدت مبارک

كوچه يكپارچه آواز شده است

تولدت مبارک

دومین تولد

تولدت مبارکتولدت  مبارک

تولدت  مبارک 

با تموم وجود دوست  دارم

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 ساعت 23:53 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در دوشنبه یکم بهمن 1386 ساعت 13:5 موضوع | لینک ثابت

ای مهربانــــم,

یادت می آید روز پیوند عشقمان را.یادت می آید اولین دوستت دارم را.یادت می آید چگونه با عشقت در روحم دمیدی و دلم را به تلاطم انداختی. دلم را آتش زدی, آتشی شعله ور که هنوز من را همچو شمع می سوزاند.

ای بهترینــــم,

می پرستمت.قلبم مالامال از عشق توست.هنوز هم دیوانه ومدهوش عشقت هستم که چطور توانست در وجودم رخنه کند و مرا به زانوی گدایی عشقت در آورد.

ای عشق جاویدانــــم,

همیشه خواستار دستان پر مهرت, بوسه شیرینت و آغوش گرمت هستم, آنگاه که لبریز از حس با تو بودنم.

ای عزیزترینــــم

قلب کوچکم در اختیار توست. می توانی هر کار خواستی با آن بکنی, زیرا که از آن توست.حتی می توانی آن را تکه تکه کنی و به یادگار در نزد خود نگاه داری و بر روی آن اسم خود را حک کنی. آه که چه رویای می شود نام زیبایت بر روی قلبم.

"هیچگاه فراموشت نخواهم کــــرد"

"فاطمه"

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در پنجشنبه سیزدهم دی 1386 ساعت 18:30 موضوع | لینک ثابت

بخواب اي نازنينم
مهربانم
دلنشينم
منم من عاشقت
آرام باش اي بهترينم
من اينجا مست مستم
مست و بي پروا
شبانگاهان منم گرماي عشقت را درون بسترم خواهان
همان شبها كه من مست حضور تو
نياز تو
دو چشم دلنواز تو
خيابان را چو مستان نعره زن طي مي كنم شايد تو را در حاله اي از نور من ديدم
ولي اي كاش مي بودي و من نعره زن، از مستي عشق تو اينجا
باز در كنج قفس رويا نمي چيدم

من امشب وحشي ام ساقي
ز مي ، از عشق، از بازي نامردان اين دنيا
ز بدگويان كه مي گويند در دل من هوسبازم
تازه نميدانند
من مستم
من اما غرق جرمم
پي از شب بر سر دارم

آري من مستم هوسبازم عطش دارم
عطش عشق تو امشب در دل مي در شراب بي حضور تو وجودم را كمين كرده
كاش امشب ساقي لبهاي تو يا گرمي دستان تو در دل اين مجرم عاشق كمي غوغا به پا مي كرد

من اينجا كنج زندان پر عطش، پر عشق، يا ديوانه ام اين را نمي دانم
فقط ميدانم اي تنها حضور بي حضور
اي كه آغشته به تو دستان افكارم
در اين دنياي پر رنگ و رياي بي نفس بي عشق بي پرواز
با دل با نفس با عشق با پرواز
تو را من دوست ميدارم

کاش اینجا بودی

       کمترین پیدایی،دوری و اینجایی

                 من که با تو هستم،تو چرا تنهایی

                      با همه دوری ما،اینهمه فاصله ها

                         همه جا سرشار ،از هوایت اینجا

                               گل من گوهر من ،کاش اينجا بودي
                                   جان من جوهر من، کاش اينجا بودي

                                                                                 کاش اینجا بودی

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 ساعت 20:7 موضوع | لینک ثابت

ترا می خواهم و دانم كه هرگز
به كام دل در آغوشت نگيرم
توئی آن آسمان صاف و روشن
من اين كنج قفس، مرغی اسيرم

                                         ز پشت ميله های سرد و تيره
                                         نگاه حسرتم حيران برويت
                                         در اين فكرم كه دستی پيش آيد
                                         و من ناگه گشايم پر بسويت

                                                                        در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت
                                                                        از اين زندان خامش پر بگيرم
                                                                        به چشم مرد زندانبان بخندم
                                                                        كنارت زندگی از سر بگيرم

در اين فكرم من و دانم كه هرگز
مرا يارای رفتن زين قفس نيست
اگر هم مرد زندانبان بخواهد
دگر از بهر پروازم نفس نيست

                                   ز پشت ميله ها، هر صبح روشن
                                   نگاه كودكی خندد برويم
                                   چو من سر می كنم آواز شادی
                                   لبش با بوسه می آيد بسويم

                                                                        اگر ای آسمان خواهم كه يكروز
                                                                        از اين زندان خامش پر بگيرم
                                                                        به چشم كودك گريان چه گويم
                                                                        ز من بگذر، كه من مرغی اسيرم

من آن شمعم كه با سوز دل خويش
فروزان می كنم ويرانه ای را
اگر خواهم كه خاموشی گزينم
پريشان می كنم كاشانه ای را

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در شنبه دهم آذر 1386 ساعت 9:20 موضوع | لینک ثابت

لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت

 خالیست ... تا بداني نبودنت آزارم مي دهد ...

 و كاغذ مي چكد

لمس کن گونه هایم را که خيس اشك است و پُر شیار ...

لمس کن لحظه هایم را ...

تویی که نمی داني من كه هستم٬ لمس کن این با تو نبودن ها را

.بر گرفته از ترانه ها.

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در جمعه بیست و پنجم آبان 1386 ساعت 12:10 موضوع | لینک ثابت

با همه ی بی سرو سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظهی طوفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم

آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا تو بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت

خوبترین حادثه می دانی ام؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن - سالهاست

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

ها.... به کجا میکشی ام - خوب من؟

ها... نکشانی به پشیمانی ام

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در یکشنبه سیزدهم آبان 1386 ساعت 11:35 موضوع | لینک ثابت

گفتي كه ببوس روي نيلوفر را
از عشق گونه هاي او را بوسيدم

گفتي كه ستاره شو،دلي را روشن كن
من هم چو گل ستاره ها تابيدم
 
گفتي كه براي باغ دل پيچك باش
بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

گفتي كه براي لحظه اي دريا شو
دريا شدم وتو را به ساحل ديدم

گفتي كه بيا و  لحظه اي مجنون باش
مجنون شدم و زدوريت ناليدم

گفتي كه شكوفه كن به فصل پاييز
گل دادم و با تَرنُّمتْ روييدم

گفتي كه بيا و از وفايت بگذر
از لهجه ي بي وفاييت رنجيدم

چند تا از دوستان پرسیدن که چرا تارخ سال ۸۷ رو واسه پست اول وبلاگ گذاشتم....

خوب نه اشتباهی شده نه شما از رمونه عقبید

چون من می خوام این پست همیشه بالای پست های دیگه بمونه و مثل یه عنوان

واسه وبلاگ  عمل کنه .تاریخ سال آینده رو گذاشتم که اون بالا ثابت بمونه.و هر دفعه

 که آپ کنم این پست همون بالا می مونهالبته اینم کار دوس جونمه

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

و من
کسی را می‌شناسم از تبار کوه
از جنس صخره‌های سخت
با دلی به لطافت گل‌برگ‌های ياس
با روحی به عطر رازقی‌های مست
با تنی سخت هم‌چو نارگيل
ريشه ريشه و آشفته‌موی
در درون همه شيری سپيد
دلی نرم و شيری‌رنگ

کسی که در شبِ سکوت خفته‌گان
پژواکِ چکاچکِ شمشيرهای گران
آن هياهویِ آهنين مردان
پتک می‌کوبند بس گران
بر گوش‌های شنوایَ‌ش

و من

 کسی را می‌شناسم
که به شب دل‌بسته است
جام گل‌گونی در دست
رود خروشانی در دل
مستانه می‌رقصد تا سپيده
تن سياهِ شب همه خيس
از اشک‌هایِ مردی بيدار
مست، اما سخت هوش‌يار
که بر حجم خالی مردمان
اين آدمکان کوکی‌یِ بی‌مقدار
خونين‌گريه می‌پاشد تا سپیده‌دمان

آوای ناله‌اش می‌پيچد در همه شب
اما آشفته نگردد خواب مردمان

.....

و من
کسی را می‌شناسم از تبار کوه
...

برای کسی که مثل هيچ‌کس نيست. او که بس دردآشناست و خونين‌دل

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در دوشنبه دوم مهر 1386 ساعت 4:4 موضوع | لینک ثابت

سلام به دوستای گلم

اول بگم فاطمه رفته مسافرت

جاش خیلی خالیه

اين روزا كه ميگذرد احساس مي كنم
 
يكي از جاده هاي پر و پيچ و خم و مه آلود
 
زندگي منو به سوي خود مي خواند.....
 
براي پيدا كردنش همه جا را مي گردم
 
از هر پنجره بازي به اميد اينكه اورا ببينم
 
سرك مي كشم ولي نيست......
 
روزها منتظر يه قاصدك تا خبري برايم بياورد
 
ولي قاصدكها هم نشاني من را گم كرده اند......
 
شبها آسمان را نگاه مي كنم تا شايد بتوانم نشونيشو
 
از ستاره ها بگيرم ولي ستاره ها هم يادشون
 
رفته نيم نگاهي به زمين بندازن تا نگاه يه منتظر
 
را ببينند.....

نوشته شده توسط فاطمه.آزاده در شنبه بیست و چهارم شهریور 1386 ساعت 12:8 موضوع | لینک ثابت